پارادکس تقدیر از شاهان

پارادکس تقدیر از شاهان

بن مایه سیاست در مورد سیستم های سیاسی دو چیز را برای ما بازگو میکند: اینکه در سیستم شاهنشاهی دموکراسی ( مردم سالاری) وجود ندارد و دوم اینکه در نظام دموکراتیک ارزش های شاهنشاهی ( مفاهیم نظیر رعیت و حاکم) جای ندارد. بدون شک افغانستان ، از اغاز تا ۱۹۷۹ میلادی ( داود نیز بدلیل وابستگی شدید به خاندان شاهی نیز شامل میشود) گذشتگان ما تحت حاکمیت شاهان زیستند. حاکمیتی که مخالفت با ان برابر با دیدن سر خود بر دار بود و fباید گفت هیچ یک از انان با انتخابات ، شور و ...مشورت با مردم به قدرت نرسیدند و مفاهیم مانند لویه جرگه که برای تاجگذاری احمد شاه خان از جانب بعضی ذکر میگردد ماهیت دموکراتیک نداشته بلکه عنعنه قبیلوی بیش نیست و تعمیم دادن ان در سطوح ملی و مملکتی جفای بزرگی بر مملکت و ساکنان ان خواهد بود.
شاید همه بر این ادعا تردید نداشته باشند زمانیکه همه شاهان مردند و یا کشته شدند، جسد شان با تمام احترام و حرمت به خاک سپرده شدند و حتی مقبره بعضی به زیارت و مکانی برای شفای مریضان مبدل گردیدند.این حرمت بدلیل خوب بودن انان و یا خدمات شان به مملکت نبوده که چه بسا بسیاری از انان در زن بارگی و یا کشتن و از بین بردن ساکنان اصلی این مملکت گوی سبقت را از دیگری ربودند. دلیل این حرمت ها را باید در ارزشهای قبیله جست که وابستگی به همین اصول حتی ملا عمر را نیز ارزشمند ساخت و برایند ان برگزاری مجالس یادبود در کابل بود.
بنا بر این جای این فرضیه باقیست که؛ اگر اینجا سرزمین اقلیت هاست و افغانستان خانه همگان قلمداد میشود و همه در ان نقش دارند پس بودن یکی در راس قدرت ولو به اندازه یک روز نیز باید ثبت تاریخ گردد و همانطوریکه در تاریخ، کشندگان شاهان ملامت میشوند پس باید میان کشندگان انها نیز تمایز قایل نشوند. اگر شاهان زن باره ، قاتل و جانی بدلیل وابستگی به یک قبیله از خود جایگاه و بارگاه دارند، شاه عیار یا راه زن از تبار دیگر نیز نباید مورد بی مهری قرار گیرد و شبانگاه در تاریکی شب و با نور مصنوعی مدفون گردد. اگر دیگران صرف به پادشاهی نمودن مینازند پس اجازه دهند دیگران نیز برجستگی هویت خود را با ان بیارایند. خوب بود تا پارادکس و تضادی در ان نمیبود.

صفحه رسمی شریف حضوری ...